یه داستان ساده ، اما عبرت آموز واسه دوستای خوبم !

یه جایی پیداش کردم ، با تشکر از نویسنده خوبش !

زیر و بم آهنگ زندگی

نگار ، آخرین امتحان را که می دهد ، غم دنیا می نشیند روی دلش ، انگار در جانش

 همه چوپان ها ی ده دارند با هم نی می زنند .

انگار غروب جمعه است و نمی خواهد تمام شود .

نگار ، شاگرد اول کلاس شوم راهنمایی مدرسه شان ، می داند که آخرین امتحان یعنی مدرسه ، خداحافظ ، درس خداحافظ ، آرزوهای رنگی خداحافظ .

نزدیکترین دبیرستان تا خانه شان یک ساعت و نیم با مینی بوس آقا فریدون راه است و پدرش خیلی وقت است که هشدار داده حتی به آن فکر هم نکند .

نگار می خواهد خانم دکتر بشود و می خواهد روپوش سفید بپوشد و مردم روستا را معالجه کند .

هریال شاگرد اول شده است به امید این که برود دانشگاه ، اما حال که آخرین زنگ خردادی تنها مدرسه راهنمایی روستای او و چند روستای اطراف می خورد می داند که باید نه فقط با مدرسه که با همه رویاها و آرزوهایش هم خداحافظی کند .

نگار به خانه که برمی گردد پدر را می بیند با یک خروس درشت در بغل ، دم در ایستاده است .

پدر جلوی دخترش خروس را زمین می زند و یک ظرف کوچک آب جلوی نوک حنایی رنگش می گیرد و چاقو را روی گلویش فشار می دهد .

نگار سرش را برمی گرداند که کشته شدن خروس را نبیند اما صدای پدرش را می شنود : به سلامتی فارغ التحصیل شدن دختر گلم ...

و بعد مادر را می بیند که با ظرف اسپند به طرفش می آید و دود اسپند را روی سرش می چرخاند و صلوات می فرستد .

پدر و مادر مهربانش برای دخترشان جشن فارغ التحصیلی گرفته اند و خبر ندارند که در دل نگار

چه آشوبی برپاست ...

اولین اتفاق تب 40 درجه او است که مادر با چند نوع جوشانده به جنگش می رود ، اما تب پایین نمی آید .

پدر و مادر که نگران سلامتی نگارند او را به شهر می برند تا دکتر معالجه اش کند .

خانه خاله نگار در شهر است می شود چند روز هم مهمان آنها بود . این طوری حتی نگار هم آب و هوایی عوض می کند و حالش بهتر می شود .

اما در خانه خاله ، غم و غصه نگار چند برابر می شود . دخترخاله اش که هم سن و سال اوست به انتخاب رشته سال بعد فکر می کند و پسرخاله اش می خواهد تابستان ، کلاس تقویتی برود .

آنجا درس خواندن متوقف نمی شود . انگار این راه فقط برای نگار بن بست است .

تب نگار که پایین می آید ، پدر و مادر با خاطر آسوده به روستا بر می گردند اما نگار به اصرار خاله و دخترخاله اش چند روز دیگر در خانه آنها می ماند .

در همین روزها است که نگار حرف دلش را به زبان می آورد و برای خاله درد دل می کند و می گوید عاشق ادامه تحصیل است و دلش می خواهد درس بخواند و برود دانشگاه .

خاله حرف های نگار را که می شنود احساس می کند این دختر اوست که دارد حرف می زند .

دختری که می تواند در کنار دخترخودش درس بخواند .

خاله فکر می کند امروز اگر کسی می تواند کاری برای نگار بکند خود اوست و برای همین با نگار به روستا می رود و به پدر و مادر نگار پیشنهاد می دهد که نگار به شهر بیاید و در خانه خاله زندگی کند و همراه دختر او درس بخواند . مادر خیلی زود موافقت می کند . آنقدر خوشحال می شود که نمی تواند خوشحالی اش را پنهان کند ، اما پدر دو دل است . دلش نمی خواهد دخترش سر سفره دیگران بنشیند آن هم در خانه ای که پسر مجرد هست ، اما خاله اصرار می کند .

می گوید که مثل دختر خودش مراقب نگار است و نگار آنقدر خوشحال است که اشکهایش سرازیر می شود . او می تواند باز هم درس بخواند . این بهترین اتفاق دنیای نوجوانی نگار است .

دو سه روز مانده به مهر ماه نگار چمدانش را برمی دارد و با پدر و مادر به خانه خاله می رود .

پاییز آن سال سرشار از بوی غربت و اشتیاق است . نگار دلتنگ پدر و مادرش می شود ، اما عشق به تحصیل ، همچنان گرمش می کند .

نگار خیلی خوب درس می خواند . فقط به شاگرد اول شدن فکر می کند و همه تلاشش را می کند که کمترین زحمت را برای خاله و خانواده او داشته باشد .

در کارها کمک می کند . کم حرف است و خجالتی و دوست خوبی برای دخترخاله اش که هم سن اوست ، اما اتفاق دیگری نیز آرام و خزنده در شرف وقوع است . نگار و پسرخاله اش ، سعید که دو ، سه سال بزرگتر از اوست کم کم به هم علاقه مند می شوند . هیچ کدام حرفی نمی زنند . همه تلاششان را هم می کنند که کسی متوجه نشود . فقط خودشان دو نفر از راز دل هم با خبرند . رازی که حتی جرات آن را ندارند که مکتوبش کنند ، اما کم کم مادرها با حسگرهای قوی مادرانه شان بو می برند که در دل آنها چه خبر است . بین خودشان پچ پچ می کنند ، اما به روی هیچ کدام نمی آورند که فهمیده اند .

روزها به سرعت باد می گذرند و در دل نگار طوفان به پا می کنند . سعید اما آرام تر است . سعید دانشگاه می رود و نگار دیپلم می گیرد . هنوز جواب های کنکور نیامده است و خاله ها فکر می کنند بهترین فرصت ایت که پیش دستی کنند و حرف ازدواج نگار و سعید را پیش بکشند ، اما اتفاق کاملا غیر منتظره ای رخ می دهد .

سعید می گوید برای ازدواج آمادگی ندارم . می گوید حداقل تا 5 سال دیگر

نمی خواهم ازدواج کنم ...

نگار به روستا برگشته است . دخترهای هم سن و سالش درس نخوانده اند اما ازدواج کرده اند . نگار دیپلم دارد اما شده است سوژه های پچ پچ های زنانه . پدر و مادرش نمی توانند این وضع را تحمل کنند . مسانه خاله ها شکرآب می شود . دل نگار پر از غصه است نمی داند چرا سعید که همیشه می گفت برای ازدواج فقط به او فکر می کند ، پایش را کنار کشیده است و به حرف و حدیث هاخاتمه نمی دهد . پدر نگار به مادرش سرکوفت می زند که تو بودی که گفتی نگار بماند پیش خاله اش ، حالا این طور انگشت نما و رسوای خلق شده ایم .مادرش غصه می خورد . هم غصه دخترش را و هم غصه قطع ارتباط کردن با خواهرش را . نگار آن سال دانشگاه قبول نمی شود و همین بیشتر افسرده اش می کند تنها روزنه امید این است که مدیر مدرسه راهنمایی ده به او پیشنهاد تدریس می دهد . این خانم معلم جوان که زمانی خودش شاگرد این مدرسه بود حالا معلمی است دل خسته ، اما از بچه ها انرژی می گیرد و سرزندگی آنها تازه اش می کند .

فقط غروب های روستا است که نگار را به خاطره عشق نافرجام او و سعید گره می زند .

آن روز که در حیاط خانه خاله از درخت ، شاتوت می چیدند و سعید می گفت : دلم می خواهد خوشبخت ترین زن و شوهر دنیا باشیم ، آیا سعید می دانست که نگار 19 ساله ، امروز چقدر دل شکسته و پیر شده است ؟!!!

اولین فکری که به ذهن نگار می رسد این است که سعید عاشق یکی از دختر های هم دانشکده ای اش شده است و حتما می خواهد با او ازدواج کند .

شاید پدر و مادرش هم همین فکر را می کنند ، اما همه سعی می کنند فکرشان را به زبان نیاورند و در سکوت غصه بخورند . مادر و پدر غصه این را که حرف دخترشان یر زبان ها افتاده است و نگار غصه یک عشق نافرجام را که همه رویاهایش را خاکستر کرده است .

اما هیچ کدام نمی دانند که هنوز یال های تلخ تری در راه است . پدر نگار که یالهاست آسم مزمن دارد ، دچار تنگی نفس می شود و آخرین نفسش دیگر بالا نمی آید . مرگ پدر بزرگ ترین ضربه ای است که به پیکر نحیف نگار وارد می شود .

حس بی پشت و پناهی ، حس از دست دادن محکم ترین تکیه گاه ...

در مراسم ختم پدر ، خاله و شوهر خاله که سه ، چهار سالی است که هیچ ارتباطی با خانواده نگار ندارند حاضر می شوند . خاله و مادر با دیدن هم ، آنقدر اشک می ریزند که لباس هایشان خیس می شود . اندوه آنقدر بزرگ است که می توانند همدیگر را ببخشند و فقط همدردی کنند .

شوهر خاله هم با سرافکندگی سرش را پایین انداخته است . خاله ، نگار را بغل می کند . نگار اولین چیزی که به خاطر می آورد این است که خاله در آن سالهای غربت ، چه مادر خوبی بود . فقط ای کاش سعید همه چیز را خراب نمی کرد .

مراسم ختم برگزار می شود . خاله تا چهلم ، پیش آنها می ماند .  

حرف همه چیز و همه کس هست جز سعید .

بالاخره بالاخره طلسم می شکند و خاله ، اسم سعید را به زبان می آورد و می گوید من و پدرش هم نفهمیدیم چرا این کار را کرد . ما مطمینیم که هنوز هم دلش با نگار است .

هیچ وقت حرف دختر دیگری را نزده است ...

اما نگار تصمیم گرفته است دیگر به سعید فکر نکند ، او فقط به مادرش فکر می کند و مدرسه روستا که به معلمی مثل نگار احتیاج دارد و نگار هم محتاج نگاه معصوم و قلب های پاک

دانش آموزانش است ...

در مراسم چهلم پدر ، نگار ، سعید را می بیند . سعید با پدرش آمده است . اول پیش مادر نگار می آید ، نگار فکر می کند سعید غمگین ترین مرد دنیاست .

 این را احساسش به او می گوید . مادر نگار بخشنده است . حتی سعید را هم می بخشد . نگار فقط سکوت می کند و به دوردست ها خیره می شود و ...

مراسم چهلم که تمام می شود سعید می گوید برای خواستگاری آمده است . همه جا می خورند . سعید می گوید : هیچ وقت برای ازدواج به کسی جز نگار فکر نکرده بودم ، اما واقعا چند سال پیش آمادگی اش را نداشتم . من آنقدر نگار را دوست داشتم که می ترسیدم به خاطر جوانی ام جهالت کنم و نتوانم زندگی خوبی برایش درست کنم . من می خواستم وقتی ازدواج کنم که بتوانم زندگی مناسبی را برای نگار فراهم کنم . در عین حال نمی خواستم نگار قربانی تصمیم من شود . شاید او می توانست پیشنهادهای بهتری برای ازدواج داشته باشد . من خودم را کنار کشیدم تا هم نگار تصمیم بهتری بگیرد و هم خودم شرایط مناسب تری برای ازدواج داشته باشم . من نگار را با تمام وجودم دوست دارم و در همه این سالها فقط به او فکر می کردم . حالا هم منتظر جواب او می مانم تا هروقت که بخواهد . نگار احساس می کرد در دوردست ها چوپان ها زیباترین آهنگ های دنیا را در نی هایشان می دمند . مراسم بعدی ، عروسی باشکوهی بود که همه مردم ، در آن شرکت داشتند .

" یا حق "

تنها بیماری ای که دردش لذت بخشه ، بیماری عشقه ، عشقو ستایش کنید.

عشق به خداوند لذت بخشه ، کافیه تجربه اش کنید ...

این غزل برای توست

این غزل برای توست ای که مثل بارانی

می روی ز آغوشم ، پیش من نمی مانی

بعد رفتنت این دل ، دل نشد برای من

  یادگاری ات اما ، این دو چشم بارانی

دلخوشم به دیدارت ، لحظه ای شده حتی

گفته بودی ام روزی ، خون به دل تو می مانی

سهم من ز دیدارت ، هر زمان همین بوده است 

خنده های مصنوعی ، گریه های پنهانی

قسمت تو از دنیا ، هرچه عشق و خوبی بود 

سهم من ولی یک زخم ، آن چنان که می دانی

من شبیه یک کولی ، دوره گرد قلب تو
 قلب من ولی قصریست ، تو همیشه مهمانی

زل زدن به چشمانت ، عادتم شده انگار

 زل بزن به چشمانم ، ای که نور چشمانی

پناهم ده !

خداوندا به چنگ نفس نافرمان گرفتارم ، چون آهویی که افتد بی خبر در دام صیادی ، دلم چون گور تاریکی است ، از آن برنمی خیزد نه شور و نغمه ای نه آه جانسوزی نه فریادی .

خدایا آن چنان در عالم تسلیم خشنودم که با درد تو درمان ، با غمت شادی نمی خواهم .

الهی ! جذبه عشق تو را خواهم که می دانم به هر عشقی که جز از عشق تو رو کردم مجازی بود و نه الهی ، چو طفلان در پی در رفتنم و اکنون پشیمانم که هر دل بستگی غیر از تو در من بود ، بازی بود ...

پناهم ده که از دل بستگی های جهان تنها تو را خواهم ، تو را خواهم ، تو را خواهم ...

بعضی حرف ها !

اگر زنجیری به گردن دیگری بیندازید ، سر دیگر آن بر گردن خودتان گره می خورد  

چگونه می توان انتظار داشت که دیگری ، رازمان را حفظ کند در حالی که خودمان از حفظ آن عاجزیم .

از کوه ، قدم به قدم بالا می روند ، ثروت اندک اندک به دست می آید ودانایی ، کم کم حاصل می شود .

بهتر است دو بار سوال کنی تا این که یک بار راه را اشتباه بروی .

کسی که نسیم گذشت از کوچه دلش می گذرد ، از قبیله بهار است .

وقتی خود را نبینی ، همه حقیقت ها پشت پنجره پلک هایت لبخند می زنند .

بزرگ ترین بخشش خدا ، این است که خودش را به ما ببخشد .

کوچک ها را دست کم نگیرید ، یادمان باشد که : مورچه ناچیزی ناصح سلیمان شد و عنکبوتی کوچک ، حافظ جان پیامبر . 

باغبان خویش باش در چهار فصل زندگی انیان ، پاییز، کمین کرده است .

امکانات

آمار وبلاگ